ای زلف تو چون مار و رخ خوب تو چون گنجبی مار تو در بیمارم و بی گنج تو در رنجاز سیلی عشق تو رخم گشته چو نارنجدین و دل و عقل و خرد و هوش مرا سنجبر باد شده در صدد روی تو هر پنج