سنت ایدئالیسم آلمانی -که چهرههای اصلی آن عبارتند از کانت، فیشته، شلینگ و هگل- در بحثِ فلسفۀ هنر یا «زیبایی شناسی»، نظریات بدیع و برجستهای را در خود گنجانده است. هدف این درسگفتار، بررسی روندِ تحولِ ایده های زیبایی شناسانه و نقش زیبایی شناسی در نظام فلسفی کانت می باشد.کانت در نقد قوۀ حکم، شرحی نظام مند و در عین حال مناقشه برانگیز از «احکام زیبایی شناسانه» به دست داده که از سویی واکنشی بود به نظریات زیبایی شناسان پیش از خود، و از سوی دیگر عرصهای شد برای جولان فکریِ دو فیلسوف ایدئالیست بعد از وی، شلینگ و هگل. در این درسگفتار، کوشش بر این است که نخست شرحی اجمالی از آراء پیشینیانِ (عمدتاً آلمانیِ) کانت در بحث زیبایی شناسی ارائه، و سپس دیباچۀ نقد سوم به عنوان دریچۀ ورود به آراء کانت در زیبایی شناسی مطرح شود. در گام بعدی، «تحلیل امر زیبا» و «تحلیل امر والا» مورد بررسی قرار خواهد گرفت.