ســنت ایدئالیســم آلمانــی (کــه چهره هــای اصلــی آن عبارتنــد از کانــت، فیشــته، ِ شـلینگ و هـگل) در بحـث فلسـفه هـنر یـا «زیبایی شناسـی»، نظریـات بدیـع و برجسـته ای را در خـود گنجانـده اسـت. کانـت در نقـد قـوه حکـم، شرحـی بسـیار نظام منـد و در عیـن حـال مناقشـه انگیز از «احـکام زیبایی شناسـانه» بـه دسـت داد کـه از سـویی واکنشـی بـود بـه نظریـات زیبایی شناسـان پیـش از خـود، و از ِ سـوی دیگـر عرصـه ای شـد بـرای جـولان فکـری دو فیلسـوف ایدئالیسـت بعـد از وی، یعنـی شـلینگ و هـگل. شـلینگ در نظـام ایدئالیسـم اسـتعلایی، بـا تکیـه بـر برخـی آراء کانـت در زیبایی شناسـی ، «هـ» را بـه ارغنـون کل فلسـفه ارتقـا داد. او برخـلاف کانـت «اثـر هـنری» را فـوق «زیبـای طبیعـی» دانسـت و مدعـی شـد که آنچه فلسفه نمی تواند «بگوید»،هنر«نشان می دهد». شــلینگ در فلســفه هــنر، آراء خویــش را در زیبایی شناســی بســط داد و تعدیــل ِ کــرد. هــدف ایــن درســگفتار بررســی رونــد ِ تحــول ایده هــای زیبایی شناســانه و نقش زیبایی شناسی در نظام های فلسفی فیشته و شلینگ است.